Αν και η ρεαλιστική αισθητική του 19ου αιώνα υπήρξε επί της ουσίας αστική ως προς την προέλευσή της, έως τις αρχές του 20ου αιώνα είχε υιοθετηθεί ευρέως από τα μέλη της Δεύτερης Διεθνούς. Ο ακριβής ορισμός αυτής της αισθητικής ωστόσο, αποτέλεσε αντικείμενο αντιπαράθεσης και κατέστη ολοένα και πιο αμφιλεγόμενος καθώς τα νεωτερικά ιδιώματα άρχισαν να θέτουν υπό αμφισβήτηση τους καθιερωμένους τρόπους φυσιοκρατικής αναπαράστασης στις εικαστικές τέχνες. Ο μοντερνισμός συσχετίστηκε με την αρχή της αισθητικής αυτονομίας (συχνά –και παραπλανητικά– διολισθαίνουσα στον αισθητισμό) ενώ ο ρεαλισμός συνδέθηκε με μια εργαλειακή ή ωφελιμιστική αντίληψη περί καλλιτεχνικού σκοπού παρά το γεγονός ότι αρκετοί ρεαλιστές καλλιτέχνες απέρριψαν μια τέτοια εξίσωση. Οι προκλήσεις εντάθηκαν μετά το 1917, όταν στη Ρωσία η ανάληψη της εξουσίας από τους Μπολσεβίκους έφερε με επείγοντα τρόπο στο προσκήνιο την ανάγκη για έναν ορισμό της επαναστατικής τέχνης. Αυτό το άρθρο αντιμετωπίζει ως παράδειγμα αυτών των ιδεολογικών μετατοπίσεων την περίπτωση της μετάβασης από την θεωρία και πράξη του John Sloan, ρεαλιστή ζωγράφου συνδεδεμένου με το Αμερικάνικο Σοσιαλιστικό Κόμμα στην περίοδο της ακμής του, σε αυτήν του φίλου του και διακεκριμένου κομμουνιστή καλλιτέχνη Philip Evergood, εστιάζοντας στον τρόπο με τον οποίο απέδωσαν το πλήθος ως έμβλημα της προλεταριακής συνείδησης.
Although the nineteenth-century realist aesthetic was essentially bourgeois in its origins, by the early twentieth century it had been widely adopted in the parties of the Second International. But the precise definition of this aesthetic was debated and its definition was rendered more contentious as modernist forms challenged established naturalistic modes of representation in the visual arts. Modernism was associated with the principle of aesthetic autonomy (frequently – and misleadingly – collapsed into aestheticism) while realism was often linked to an instrumental or utilitarian conception of artistic purpose, despite the fact that many realist artists rejected such an equation. The stakes were raised after 1917, when the Bolshevik capture of power in Russia gave the definition of revolutionary art new prominence and urgency. This article takes as exemplars of these ideological shifts the transition from the theory and practice of the leading realist painter associated with the American Socialist Party in its heyday, John Sloan, to that of his friend, the prominent communist painter Philip Evergood, focusing particularly on their image of the crowd as an emblem of proletarian consciousness.
*O Andrew Hemingway είναι ομότιμος Καθηγητής Ιστορίας της Τέχνης, University College London.