Proletarian Drawing: West German Pedagogy’s Communicative Turn in the 1970s

Το άρθρο υποστηρίζει πως, στον απόηχο των φοιτητικών κινητοποιήσεων των τελών της δεκαετίας του 1960 στη Δυτική Γερμανία, το μέσο του σχεδίου βρέθηκε στο επίκεντρο παιδαγωγικών πρωτοβουλιών που αξίωναν ριζοσπαστικές μεταρρυθμίσεις στην πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια εκπαίδευση. Η ανάδειξη του σχεδίου σε παραδειγματικό παιδαγωγικό μέσο αφενός εξέφραζε την αυξανόμενη δυσαρέσκεια για τα παραδοσιακά μοντέλα καλλιτεχνικής εκπαίδευσης κατά τη δεκαετία του 1970. Αφετέρου και πρωτίστως ανταποκρινόταν στο εντατικοποιημένο ενδιαφέρον για το προλεταριάτο, ως εννοιολογική και κοινωνιολογική κατηγορία, καθώς και στην ιστορική εμπειρία της επιρρέπειας της Γερμανικής εργατικής τάξης στη ναζιστική ιδεολογία. Στις σελίδες της περιοδικής έκδοσης Ästhetik und Kommunikation: Beiträge zur politischen Erziehung [Αισθητική και Επικοινωνία: Συμβολές στην πολιτική εκπαίδευση] συναντάμε μια ιδιαίτερη προσέγγιση στο σχέδιο που με μιας αποκαθιστά την αυθεντική σημασία της «ιδιοποίησης» ως ενός διακριτού τρόπου νόησης και ύπαρξης και ανακτά τα συλλογικά και ριζοσπαστικά θεμέλια της ιστορικής μνήμης. Ως εκ τούτου, το περιοδικό προτείνει ένα διαφοροποιημένο ορισμό του «αντιγράφου» που συνδέεται στενά με τη διεργασία του παρελθόντος και εδράζεται στην απτή, αισθητηριακή και ταξικά συγκεκριμένη ανακατασκευή επίμαχων εικόνων και συμβόλων.

This paper argues that the medium of drawing was at the crux of a series of West German pedagogical initiatives calling for radical educational reform across elementary and secondary education in the aftermath of the student protest movements of the late 1960s. What propelled the elevation of drawing into an exemplary pedagogical medium during this decade was not only the growing dissatisfaction with traditional art education, but more importantly the intensified inquiry into the proletariat, both as a conceptual and sociological category, an inquiry that in its turn pivoted on the historical experience of the German working class’s susceptibility to Nazi ideology. In the pages of the journal Ästhetik und Kommunikation: Beiträge zur politischen Erziehung [Aesthetics and Communication: Contributions to Political Education] we find a specific pedagogical approach to drawing that reclaims the original meaning of “appropriation” in the sense of a distinct way of relating to and being in the world, and retrieves the collective and radical underpinnings of historical memory. As such, Ästhetik und Kommunikation opens the way to a differential definition of the “copy”, one that is intimately linked to the mastering of the past and anchored to the tangible, sensory, class-specific reworking of contested images and signs.